Grupa Cimocha Wostrykaua (ros. Группa Тимофея A. Остриковa) – białoruska grupa wywiadowcza na sowieckiej Białorusi w I poł. lat 50. XX w.
W nocy z 26 na 27 sierpnia 1952 r. nad Puszczą Nalibocką w obwodzie mołodecznym została zrzucona na spadochronach przez Amerykanów grupa 4 Białorusinów na czele z Cimochem Wostrykauem ps. „Karl”, który występował jako emisariusz Rady Białoruskiej Republiki Ludowej. W skład grupy wchodzili też radiowiec M. Kalnicki, zastępca radiowca M. Arciuszewski i agent – wywiadowca Hienadź A. Kaściuk. Do zadań grupy należało prowadzenie działań wywiadowczych, zbieranie informacji o sytuacji politycznej w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej, nastrojach ludności cywilnej, stosunku do władz sowieckich, a przede wszystkim kolektywizacji. Członkowie grupy mieli werbować funkcjonariuszy i współpracowników służb bezpieczeństwa w celu uzyskania od nich informacji dotyczących ich funkcjonowania, a następnie przerzutu do RFN, gdzie mieli zostać instruktorami w szkołach wywiadowczych. Ponadto dowódca grupy Cimoch Wostrykau dostał osobiste polecenie od Barysa Rahuli uzyskiwania informacji dotyczących działalności na Białorusi konspiracyjnych organizacji i oddziałów zbrojnych o charakterze antysowieckim.