Książę angażował się także w politykę socjalną, w 1848 roku utworzył on okręgowe stowarzyszenie charytatywne dla państwa stanowego Hohenlohe-Waldenburg i był jego prezydentem aż do śmierci.
Z jego inicjatywy, doszło także do powstania innych fundacji i instytucji: w roku 1844 - instytucja położnicza w Waldenburgu, 1844 – fundacja Leopoldiny w Kupferzell, 1852 – fundacja Teresy (służąca wspieraniu ubogich katoliczek o imieniu Teresa), 1854 – fundacja Katarzyny (świadczenia dla pośmiertnych książąt), 1854 – szkoła Karola (dla niemowląt), 1861 – szpital Leopoldyny oraz w roku 1870 – stowarzyszenie sanitarne (dla ofiar wojny roku 1870-go). Książę brał także kreatywnie udział w rozdaniu stypendiów fundacyjnych Öhringu.
Zainteresowania i pasje Uchodził za uznanego niemieckiego heraldyka oraz pioniera nowożytnej sfragistyki. W dziedzinie heraldyki zdobył uznanie, dzięki wykazaniu heraldycznego futra i jego znaczenia. W 1850 roku wydał spis treści wszystkich hohenlohskich praw rodowych, które jeszcze nigdzie nie były kodyfikowane. Z jego inicjatywy otworzono „archiwa hohenlohskich dziejów”, jako zbioru różnorodnych przyczynek w historię rodu Hohenlohe. Rozpoczęto ich wydawanie.