Tadeusz Kaczmarczyk (ur. 3 lipca 1923 w Zakopanem, zm. 13 listopada 2012 roku tamże) – polski narciarz klasyczny oraz trener biegów narciarskich i kombinacji norweskiej. Jeden z najwybitniejszych polskich trenerów w kombinacji norweskiej.
Przed drugą wojną światową zaczął uprawiać narciarstwo, głównie kombinację norweską. Oprócz tego startował w skokach, biegach, zjazdach. Dwanaście razy był Akademickim mistrzem Polski, zdobywał także medale mistrzostw świata studentów. Tuż po wojnie ukończył studia na wydziale górniczym Akademii Górniczej-Hutniczej. W 1949 w Szpindlerowym Młynie został brązowym medalistą akademickich mistrzostw świata w skokach.
W 1955 roku ukończył kurs trenerski, i pracował w zakopiańskiej CWKS Legia. Do 1966 roku był trenerem polskich biegaczy. Jako trener biegów narciarskich wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich Cortina d’Ampezzo w 1956 rok oraz w Innsbrucku w 1964 roku. Był jednym z pierwszych trenerów Franciszka Gronia–Gąsienicy, pierwszego polskiego medalisty Igrzysk Olimpijskich w sportach zimowych. W 1966 roku został trenerem polskich kombinatorów norweskich. Jego podopieczni należeli do ścisłej światowej czołówki, ale na Igrzyskach Olimpijskich w Grenoble (1968), Sapporo (1972) i Innsbrucku (1976) nie zdobyli medali.