Pod koniec sierpnia 1917 r. został dowódcą 2 Kozackiej Dywizji Mieszanej, na czele której pod koniec 1917 r. przeszedł nad Don. Przeszedł do nowo formowanej Armii Dońskiej, obejmując dowództwo Frontu Zachodniego. Po zajęciu ziem Wojska Dońskiego przez wojska bolszewickie ukrywał się w stanicy Gruszewskaja. Na pocz. 1918 r. uczestniczył w antybolszewickim powstaniu Kozaków dońskich. W maju tego roku został skierowany do Kijowa jako przedstawiciel Dońskiego Wojska Kozackiego. Pod koniec września mianowano go generałem lejtnantem. Od grudnia pełnił funkcję posła Wojska Dońskiego w Warszawie. W marcu 1920 r. został komendantem dońskiego korpusu kadetów, po czym ewakuował go do Egiptu. W 1922 r. zamieszkał w Bułgarii. Następnie przeniósł się do Paryża, gdzie pracował w fabryce samochodowej. Jednocześnie w latach 1925–1930 przewodniczył Związkowi Artylerzystów Dońskich. Do 1934 r. był zastępcą gen. Bogajewskiego, zaś po jego śmierci powołał komisję ds. upamiętnienia atamana. W latach 1935–1939 stał na czele kolegium redakcyjnego czasopisma „Atamanskij Wiestnik”. W 1937 r. był członkiem komitetu przygotowującego uroczystości poświęcone 300. rocznicy zdobycia Azowa przez Kozaków. Występował z publicznymi wykładami i odczytami. Napisał wspomnienia pt. „Donskaja Letopiś” w 3 tomach.