Dla oficerów, którzy nie mieli średniego wykształcenia wojskowego, utworzono wojskowe kursy dokształcające, po ukończeniu których mogli oni wstąpić na Wyższe Wojskowe Kursy Naukowe. Wykładowcami na nich byli znani rosyjscy specjaliści akademiccy: gen. N.N. Gołowin, gen. Aleksandr W. Gierua, gen. Arsienij A. Gulewicz, gen. Michaił I. Riepjew, gen. Wiaczesław G. Baranow, gen. Iwan P. Stawicki, gen. Władimir N. Domaniewski, gen. A.N. Winogradski, płk Arsienij A. Zajcow, płk Jewgienij W. Trikoza, czy gen. Piotr N. Krasnow. Zajęcia odbywały się w formie wykładów, spotkań, seminariów i gier wojennych. Od 1930 r. prowadzono też szkoleniowe kursy wojskowe przeznaczone dla młodych ludzi, chcących uzyskać wiedzę teoretyczną niezbędną do służby oficerskiej. Uczestniczyli w nich emigranci do 16. roku życia, o odpowiednim stanie fizycznym, posiadający wykształcenie czterech klas korpusu kadetów lub gimnazjum. Ponadto kandydaci musieli dysponować rekomendacją uzyskaną od rodzimych struktur Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS) bądź działacza, znanego w kręgach białej emigracji rosyjskiej.