Margines górny na każdej stronie zawiera dwie linie masora magna, na marginesie dolnym znajdują się cztery takie linie. Marginesy zewnętrzne oraz pomiędzy kolumnami zawierają masora parva. Zarówno masora magna jak i masora parva zostały dodane przez masoreckiego skrybę około wiek później. Stosowana tu masora jest jej najstarszą formą, która stosuje terminologię różniącą się od używanej w XI i XII wieku. Została ona dodana prawdopodobnie jeszcze w czasach ben Aszerów.

Tekst znaków samogłoskowych oraz akcentów jest zgodny z masorą zachodnią zwaną palestyńską zgodnie z textus receptus. W tekście daje się zauważyć jedynie odchylenia od tego systemu, które polegają na rozszerzeniu masory.

Manuskrypt nie jest datowany przez kopistę, Christian Ginsburg określał czas jego powstania na lata 820–850 n.e., przy czym masora miała zostać uzupełniona wiek później. Obecnie kodeks datuje się na lata 850–950.

Manuskrypt jest przechowywany w British Muzeum (Orientales 4445).

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Manuskrypty biblijne z IX wieku Kategoria:Manuskrypty biblijne z X wieku Kategoria:Stary Testament