W 1946 roku, Suhrawardy współtworzył rząd Ligi Muzułmańskiej w Bengalu. Był to wówczas jedyny rząd Ligi w całych Indiach. W tym okresie rosły żądania utworzenia osobnego państwa muzułmańskiego, Pakistanu. Podział Indii na dwa państwa został zaakceptowany w połowie 1947 roku. Indyjski Kongres Narodowy i Hindu Mahasabha, aby uniknąć włączenia większości hinduistycznej w okręgach Pendżabu i Bengalu w muzułmański Pakistan, starali się wyszukać propozycji na którą przystali by indyjscy muzułmanie. Bengalscy nacjonaliści tacy jak Suhrawardy, Sarat Czandra Bose (brat Subhasa Czandry Bose), Kiran Shankar Roy, Abul Hashima, Satya Ranjan Bakshi i Mohammad Ali Chaudhury byli przeciwni podziałowi Bengalu i domagali się utworzenia zjednoczonego i niezależnego państwa bengalskiego. Suhrawardy i Bose chcieli doprowadzić do współpracy i utworzenia rządu Bengalskiej Ligi Muzułmańskiej i bengalskiego Kongresu Narodowego. Na konferencji prasowej, która odbyła się 27 kwietnia 1947 roku w Delhi, Shurawardy ogłosił swój plan zjednoczenia Bengalu, podobne oświadczenie wydał w Kalkucie, 29 kwietnia. Bengalski ruch zjednoczeniowy powstał już w 1905 roku, po podziale przez Brytyjczyków stanu Bengal na mniejsze stany, ujednolicenia Bengalu chciał m.in. bengalski laureat Nagrody Nobla Rabindranath Tagore. Koncepcje te jednak także i w latach 40.