uczestniczył w wielu zawodach sportowych, które często kończyły się jego zwycięstwem.
Przed I wojną światową i w okresie międzywojennym był główną osobistością krajowego ruchu olimpijskiego, najpierw w Królestwie Serbii i Serbskim Komitecie Olimpijskim, później zaś w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców, Królestwie Jugosławii i Jugosłowiańskim Komitecie Olimpijskim.
Miał istotny wpływ na zapoczątkowanie idei olimpizmu w Serbii. Był pierwszym prezesem Serbskiego klubu olimpijskiego założonego 10 lutego 1910 (przekształconego później w SKO) i kierownikiem pierwszej olimpijskiej delegacji na V Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1912 rok w Sztokholmie. Na kongresie MKOl w stolicy Szwecji został jego członkiem i piastował to stanowisko aż do 1948 roku, kiedy to dobrowolnie z niego zrezygnował. W 1919 roku został wybrany na wiceprzewodniczącego Jugosłowiańskiego Komitetu Olimpijskiego i pełniąc te funkcje był kierownikiem ekip jugosłowiańskich na igrzyskach w latach 1920–1936. Był także jednym z inicjatorów kandydowania Belgradu jako gospodarza 37.