Był księgowym w firmie „Auto-Syfon”, w rafinerii nafty „Iwonicz” w Targowiskach, w firmie „Łączność” we Lwowie, od 1938 nauczycielem w Męskiej Szkole Rzemiosł w Zawichoście, a od 1939 urzędnikiem w fabryce wyrobów gumowych w Sanoku.
Walczył w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach Armii „Poznań” w bitwie nad Bzurą, a później w obronie Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej w stolicy mieszkał przy ul. Marszałkowskiej, ul. Juliusza Słowackiego 33 i w BoernerowieObecnie osiedle Bemowo w dzielnicy Wola i używał wówczas nazwisk Tadeusz Gałęzowski i Tadeusz Mączyński. W firmie budowlanej pracował jako księgowy. W początkowym okresie konspiracji należał do organizacji „Orzeł Biały”, która została założona przez E. Konieczny-Kowalewskiego i razem z grupą partyzancką wyruszył na Lubelszczyznę. Zdołał się wydostać z ppor. Leszkiem Kowalewskim z zasadzki, którą przygotował Konieczny (jak się wówczas okazało – prowokator) i powrócił do Warszawy. Następnie prowadził działalność konspiracyjną na własną rękę, jakby „prywatną wojnę” z Niemcami. Sprawa została skierowana do WSS, ale sąd zdecydował, że jej rozpatrzenie odbędzie się po zakończeniu wojny.