W 1911 i w 1912 roku prace Lipskiej były wystawiane w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. W tym samym czasie wykonała ilustracje do książki Janusza KorczakaEwa Ziembińska, Sara Lipska. W cieniu mistrza, kat. wystawy, Warszawa 2012, kalendarium s. 86, ilustracje s. 218-221 Mośki, Joski i Srule. Na stronie tytułowej tej książki, podobnie jak na liście studentów, figuruje pod nazwiskiem LipszycStanisława Gieżyński – Sara Lipska – nie tylko muza Dunikowskiego, artykuł w miesięczniku Weranda, listopad 2012., byłego męża.
W 1912, wraz z córką i prawdopodobnie przyjaciółką Zofią Piramowicz, opuściła Warszawę i wyjechała do Paryża, gdzie spędziła resztę życiaEwa Ziembińska, Sara Lipska. W cieniu mistrza, kat. wystawy, Warszawa 2012, kalendarium, s. 88.
Emigracja Na emigracji nawiązała współpracę z Siergiejem Diagilewem, dla którego rozpoczęła projektowanie kostiumów. W roku 1914 dołączył do niej na krótko Dunikowski – Sara Lipska projektowała dla baletu Diagilewa „Ballets Russes” stroje nawiązujące stylem do orientu, a Xawery Dunikowski uwieczniał artystów na swoich obrazach. Towarzyszyli baletowi w tournée po Wielkiej Brytanii do czasu, gdy rozwój I wojny światowej nie zmusił ich do powrotu do Paryża.