Teoria kompleksów bezpieczeństwa Twórcy szkoły kopenhaskiej, przekonywali, że nie można być bezpiecznym dla samego siebie. Należy natomiast rozważać temat bezpieczeństwa i przewidywać rozwój wydarzeń na poziomie subsytenowym (regionalnym), a nie jednostkowym. Oznacza to, że na pojęcie kompleksu składa się nie tylko zbiór państw, ale również zachodzące między nimi relacje i współzależności polityczne, ekonomiczne, kulturowe i historyczne. Przedstawiony w ten sposób kompleks bezpieczeństwa stał się narzędziem analitycznym, umożliwiającym: wydzielenie empirycznych kompleksów w zbiorowości międzynarodowej. połączenie metody indukcyjnej i dedukcyjnej w badaniach nad bezpieczeństwem zachowanie równowagi między tzw. perspektywą integratywną a agregatywną uwydatnienie roli, jaką w badaniach nad bezpieczeństwem odgrywają czynniki związane ze świadomością społeczną.