10 marca 1511 został kreowany kardynałem. Wkrótce potem został kardynałem-protektorem zakonu serwitów. Papież zlecił mu rozprawienie się z czterema kardynałami, którzy dołączyli do schizmatycznego soboru w Pizie. Del Monte odegrał także kluczową rolę w zwołanym rok później soborze laterańskim V. Badał sprawę usiłowania zabójstwa Leona X i oskarżył kardynałów Alfonso Petrucciego i Bandinello Sauliego, w wyniku czego pierwszy z nich został skazany na śmierć. W 1523 Klemens VII mianował del Monte protektorem Wspólnoty Boskiej Miłości, fundamencie, powstałego w 1524, zgromadzenia teatynów. Kardynał był odpowiedzialny za przygotowanie Państwa Kościelnego do wojny Ligi z Cognac. Podczas Sacco di Roma, jako jeden z nielicznych pozostał przy papieżu i ukrył się z nim w Zamku Świętego Anioła.
W 1521 roku został podniesiony do rangi kardynała biskupa. Od tego momentu, pełnił role biskupa, pięciu z siedmiu, diecezji suburbikarnych: Biskup Albano (1521–1523) Biskup Frascati (1523) Biskup Palestriny (1523–1524) Biskup Sabiny (1524) Biskup Porto-Santa Rufina (1524–1533)
W międzyczasie był także administratorem kilku diecezji: Novary, Rimini, Caiazzo i Alatri. Zmarł 20 września 1533 w Rzymie.
Przypisy
Kategoria:Uczestnicy soboru laterańskiego V Kategoria:Urodzeni w 1461 Kategoria:Zmarli w 1533 Kategoria:Włoscy kardynałowie XVI wieku Kategoria:Kardynałowie z nominacji Juliusza II