Przypisywano jej dar przepowiadania przyszłości.

W 1845 opuściła klasztor z powodu konfliktu z nową ihumenią i zamieszkała w Kolupanowie u właścicielki ziemskiej Natalii Protopopowej, która już w poprzednich latach uważała ją za świętą. Przyjmowała wiernych, którzy prosili ją o rady duchowe i modlitwy. Zmarła w 1855 r.

Informacje o niej pochodzą z życiorysu, jaki spisał jej opiekun duchowy, proboszcz parafii w Kolupanowie ks. Pawieł Prospierow.

Została pochowana przy cerkwi w Kolupanowie w szatach mniszych (brak jednak informacji o tym, gdzie i kiedy złożyła śluby mnisze). Z inicjatywy jej spowiednika nad grobem ustawiono drewniany pomnik, natomiast nad źródłem, przy którym modliła się kobieta, ustawiono kaplicę. Od 1909 r. w cerkwi była prowadzona kronika uzdrowień, do jakich miało dojść za wstawiennictwem Eufrozyny. Kult zanikł po 1931 r., gdy cerkiew w Kolupanowie spłonęła, a kaplica oraz miejsce pochówku jurodiwej popadły w zapomnienie.

W 1988 z inicjatywy arcybiskupa tulskiego i bielowskiego Maksyma została kanonizowana jako jedna z Soboru Świętych Tulskich.