Od 1938 roku pracował w Fundacji Stanisława Staszica w Warszawie (w 1939 roku był jej dyrektorem).
We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany, jednak 6 (lub 7) września ochotniczo dołączył do 24 eskadry rozpoznawczej, z którą walczył z Niemcami. 19 września przekroczył granicę polsko-rumuńską, w październiku 1939 roku dotarł do Francji, gdzie od listopada był do dyspozycji Komendy Głównej ZWZ w Paryżu. Został zaprzysiężony 6 grudnia. Od 12 lutego 1940 roku do 11 marca 1940 był emisariuszem Naczelnego Wodza do kraju. Od 10 grudnia 1940 roku do 27 marca 1941 był emisariuszem Komendanta Głównego ZWZ do Sztabu Naczelnego Wodza w Wielkiej Brytanii, dokąd przybył przez Węgry, Jugosławię, Turcję, Hajfę, Kair, Chartum, Lagos, Tacoradi, Freetown i Liverpool.
Od kwietnia do listopada 1941 roku służył w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza.
Był w 2. ekipie cichociemnych zrzuconych do Kraju, wraz z Janem Piwnikiem „Ponurym”. W ramach operacji „Ruction” w nocy z 7 na 8 listopada 1941 roku jako kapitan cichociemny „Karol Ziege” został zrzucony około 20 km na zachód od Skierniewic (Czatolin k. Łyszkowic). Samolot, który zrzucił skoczków, musiał w drodze powrotnej lądować w Szwecji, został spalony przez załogę, którą później ewakuowano do Anglii.