Gdy po wybuchu wojny domowej rozpoczęły się prześladowania katolików i napaści na klasztory, zorganizował seminarzystom bezpieczne kryjówki, a później udał się w rodzinne strony. Pracował jako robotnik budowlany do 26 września 1936 r. gdy aresztowano dwadzieścia dwie osoby, wśród których znajdowali się jego bracia i ojciec. Udał się do komitetu rewolucyjnego ofiarując swoją wolność za zatrzymanych, ale został dołączony do ich grona. Wysłuchał spowiedzi uwięzionych, a 29 września został rozstrzelany z całą grupą, których jedynym przewinieniem było wyznawanie katolicyzmu.

Pochowany został w zbiorowej mogile na miejscowym cmentarzu w Rafelbuñol.

Proces informacyjny odbył się w Walencji w latach 1957–1959. Beatyfikowany w pierwszej grupie wyniesionych na ołtarze męczenników z zakonu kapucynów zamordowanych podczas prześladowań religijnych 1936–1939, razem z Józefem Aparicio Sanzem i 232 towarzyszami, pierwszymi wyniesionymi na ołtarze Kościoła katolickiego w trzecim tysiącleciu przez papieża Jana Pawła II w Watykanie 11 marca 2001 roku.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest przez katolików w dzienną rocznicę śmierci (29 września), a także w grupie męczenników 22 września.