Kolejnym przykładem tej analizy jest wykrywanie jonów niklu za pomocą dimetyloglioksymu w środowisku amoniakalnym w obecności jonów żelaza(III) i miedzi(II). Jony Cu2+ tworzą z amoniakiem ciemnoniebieski roztwór, a jony Fe3+ - brunatną zawiesinę wodorotlenku żelaza(III). Zabarwienia te mogą zostać przysłonięte zabarwieniem trudno rozpuszczalnego kompleksu jonów Ni2+ z dimetyloglioksymem. Z tego powodu w klasycznej metodzie analizy jakościowej przed wykrywaniem niklu ważne jest oddzielanie jonów Cu2+ i Fe3+, jeżeli występują w większych ilościach. W czasie analizy kroplowej na bibule separacja przeprowadzana jest w tym samym czasie co wykrywanie. Jeżeli na bibułę naniesie się kroplę roztworu zawierającego jony Ni2+, Cu2+ i Fe3+ oraz amoniak (w nadmiarze), na środku bibuły powstanie plama wytrąconego wodorotlenku żelaza(III) o kolorze brunatnym, na obwodzie zaś znajdą się rozpuszczalne jony aminamiedzi(II) i niklu(II). Jeżeli na brunatną plamy naniesie się kroplę roztworu dimetyloglioksymu, wokół plamy wodorotlenku żelaza(III) powstanie różowa obwódka trudno rozpuszczalnego dimetylogliosymianu niklu, a kompleks aminamiedzi(II) znajdzie się w dalszej zewnętrznej strefie plamy.