W 1852 Laycock spotkał studenta Johna Hughlingsa Jacksona, nauczał także Jonathana Hutchinsona, z którym Jackson spotkał się w 1859 i mieszkał przez trzy lata przy ulicy 14 Finsbury Circus w Londynie. W Edynburgu Laycock przyjaźnił się z reformatorem Williamem A. F. Brownem (1805-1885), gdzie miał duży wpływ na karierę syna przyjaciela Jamesa Crichton-Browne’a (1840-1938).
Laycock w świecie znany jest z teorii obejmującej „działanie odruchu mózgu”, zakładając, że odruch to inteligentna, ale nieświadoma reakcja na bodźce. Twierdził, że mózg, pomimo iż jest siedliskiem świadomości, nadal podlega działaniu odruchów i dlatego nie różni się od innych zwojów układu nerwowego. Przekonany był o „jedności natury” i uważał, że charakter pracy natury jest wynikowym działaniem zasad organizacji układu nerwowego.
Literatura From Lesion to Metaphor: Chronic Pain in British, French and German Medicine; Google Books JMS Pearce (2002) Thomas Laycock (1812–1876). J Neurol Neurosurg Psychiatry 73:303. British Medical Journal (30 September 1876) Wspomnienie James, Frederick Ernest (1998). The Life and Work of Thomas Laycock 1812–1876. London. https://discovery.ucl.ac.uk/1318051/
Przypisy
Kategoria:Brytyjscy fizjolodzy Kategoria:Neurofizjolodzy Kategoria:Urodzeni w 1812 Kategoria:Zmarli w 1876