Podobnie postępowali inni gruzińscy starzy bolszewicy, przez co sprawą zajęło się Biuro Organizacyjne Komitetu Centralnego partii bolszewickiej. Postawę Gruzinów uznano za naganne torpedowanie procesów integracji Zakaukazia. Mdiwani nawet wówczas nie zmienił stanowiska i 22 października 1922, po kolejnej zażartej dyskusji z Ordżonikidzem, został przez niego pobity. Cały Komitet Centralny Komunistycznej Partii (bolszewików) Gruzji demonstracyjnie złożył wówczas dymisję. Bójka w czasie posiedzenia partyjnego była przedmiotem badania komisji złożonej z Feliksa Dzierżyńskiego, Dmitrija Manuilskiego i Vincasa Mickevičiusa-Kapsukasa, która oprócz krytyki zachowania Ordżonikidzego potępiła także stanowisko Mdiwaniego (poza swoim mandatem). Takie rozwiązanie sprawy za niesłuszne uznał z kolei Lenin, który w ostatnich listach wysłanych przed wymuszonym chorobą wycofaniem się z czynnego uczestnictwa w polityce państwa domagał się ukarania Ordżonikidzego i ponownego zbadania sprawy gruzińskich bolszewików.