Od marca 1941 dowódca 6 Dywizji Kawalerii Kozaków im. Siemiona Budionnego. Na tym stanowisku od czerwca 1941 walczył na z Niemcami, został ciężko ranny w okolicach Mińska. Do września 1942 dowodził jednostkami partyzantki radzieckiej na Białorusi, następnie do lutego 1943 studiował w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, po czym został dowódcą 19 Korpusu Kawalerii i na tym stanowisku, a od lipca 1943 jako zastępca dowódcy Frontu Stepowego, wziął udział w bitwie pod Kurskiem. X 1943 został dowódcą 7 Korpusu Kawalerii i wziął udział w bitwie nad Dnieprem. W 1944 roku dowodząc 7 Gwardyjskim Korpusem Kawalerii przeszedł szlak bojowy od Homla do Rzeczycy, a 1945 od Wisły do Odry, uczestnicząc w walkach z armią niemiecką o Chełm, o uchwycenie przyczółka w rejonie Kazimierza Dolnego, Tomaszów Mazowiecki, Pabianice, Sieradz, Kalisz i Jarocin. Wspólnie z polską 2 Dywizją Artylerii i innymi oddziałami Armii Czerwonej brał udział w okrążeniu i rozbiciu w rejonie Trzebiatowa znacznych sił niemieckiech. 26 VII 1944 mianowany generałem porucznikiem. IV-V 1945 brał udział w szturmie na Berlin.