Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., pełnił posługę duchową w obozach jenieckich dla czerwonoarmistów. Kolportował wśród nich materiały i literaturę religijną, organizował pomoc rzeczową, dostarczał produkty żywnościowe. Od lutego 1942 r. tymczasowo pełnił obowiązki proboszcza parafii św. Mikołaja w okupowanej Brukseli, zaś od sierpnia tego roku katedralnego soboru Zmartwychwstania Chrystusa w Berlinie. W maju 1944 r. powrócił do soboru św. Włodzimierza. Od jesieni 1944 r. aktywnie współuczestniczył w tworzeniu Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR). Objął funkcję wiceprezydenta Pomocy Ludowej Głównego Zarządu Cywilnego KONR. Jednocześnie stał na czele duchowieństwa Sił Zbrojnych KONR. Od początku 1945 r. pełnił posługę duchową w ruchomej (pochodowej) cerkwi zorganizowanej przy oficerskiej szkole ROA w Münsingen. Po zakończeniu wojny uniknął deportacji do ZSRR. Zamieszkał w Monachium. W 1946 r. został protoprezbiterem. W 1949 r. wyemigrował do USA, gdzie objął probostwo cerkwi Świętej Trójcy w Nowym Jorku. Jednocześnie został sekretarzem biskupa Jana (Szachowskiego). Zorganizował też miejscowy oddział Rosyjskiego Studenckiego Ruchu Chrześcijańskiego. W 1950 r. utworzył Fundację św. Serafina, zajmującą się zbieraniem i ochroną rosyjskiego dziedzictwa kulturalnego. W 1951 r.