W ujęciu szkoły walijskiej bezpieczeństwo jest konceptem wtórnym – odzwierciedla przekonania o naturze polityki, konfliktu i tego, co wymaga ochrony.
Bezpieczeństwo postrzegane jest jako praktyka podejmowana przez wspólnoty i jednostki – stwarza przestrzeń, w której ludzie “praktykują” bezpieczeństwo, realizując swoje potrzeby bez strukturalnych ograniczeń.
Szkoła walijska oddziela się od szkoły kopenhaskiej – bardziej analityczna, koncentruje się na procesie sekurytyzacji. Różni się także od konstruktywizmu i poststrukturalizmu poprzez kładzenie mniejszego nacisku na tylko dyskurs, bardziej na normatywne cele emancypacji.
Krytycy wskazują, że zbyt normatywne podejście (utopijny realizm) utrudnia zastosowanie w praktyce, oraz że emancypacja nie wyjaśnia wpływu struktur kapitalistycznych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bezpieczeństwo międzynarodowe Kategoria:Teoria stosunków międzynarodowych