Teki rysunków akademickich i akty mężczyzn z pracowni w Hotelu Europejskim znajdują się w Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego.
Zamiłowanie artysty do wędrówek plenerowych ze szkicownikiem zaowocowało serią rysunków z różnych stron kraju − Kielecczyzny, Kurpi, Poronina, Zakopanego, Ojcowa, Ogrodzieńca oraz zagranicy w 1872 − dom wuja Strzyżowskiego w Dreźnie, statek w Trieście, Pompeje, Neapol, Mediolan, Florencja, Rzym.
W 1873 roku przez dwa semestry Jasiński studiował w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych w klasie profesora Sandora Wagnera. Prace Jasińskiego wystawiane były i wielokrotnie nagradzane na pokazach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych corocznie od 1860 roku aż do śmierci.
Po powrocie z zesłania w swoim malarstwie coraz odważniej odchodził od akademizmu na rzecz portretów psychologicznych malowanych mocnymi pociągnięciami pędzla. Jasiński należał do straconego pokolenia artystów, od których − jak pisał Witkiewicz − zaczął się rzeczywisty, świadomy rozwój sztuki polskiej. Wspaniały i nagradzany portrecista, chwalony za „surowość pędzla”, lapidarność i dosadność.
W 1870 roku Ignacy Jasiński ożenił się z Celiną Mejer. Zmarł na gruźlicę 16 października 1878 roku w Meranie (Szwajcaria) i tam też został pochowany.