W 1780 Szmul Zbytkower założył za Rogatkami Bródnowskimi cmentarz żydowski, jego główne wejście wychodziło na dzisiejszą ulicę św. Wincentego. Wówczas była to droga narolna, prawdopodobnie z luźną zabudową. W XIX wieku zaczęto nazywać ją Drogą Bródnowską, prowadziła obok folwarku Bródno. Za cmentarzem żydowskim znajdowała się wiejska zabudowa, a za nią strzelnica wojskowa, glinianki, piaskarnie zwane Łysymi Górami, których część należała do Rady Miejskiej Dobroczynności Publicznej.
Po 1850 folwark został przekazany w użytkowanie Szpitalowi św. Ducha, który prowadził tam uprawy i hodowlę zwierząt na własne potrzeby. W 1883 magistrat zakupił 65 hektarów od Rady Dobroczynności pod budowę cmentarza. Cmentarz Bródnowski otwarto 21 listopada 1884 i tę datę uznaje się za początek przemiany wiejskiej drogi w miejską ulicę. Odcinek od Rogatek Bródnowskich do bramy cmentarnej został utwardzony, a wzdłuż drogi zaczęły powstawać zakłady kamieniarskie. Okolica cmentarza zyskała wówczas własny folklor tworzony przez kamieniarzy, wozaków i grabarzy. Vis a vis bramy głównej cmentarza na parterze domu numer 84 powstała legendarna restauracja "Krańcowa", gdzie organizowano konsolacje, których przebieg często był dość oryginalnyTadeusz Czarnecki-Babicki "Bar pod trupkiem", Nowa Gazeta Praska.