Aleksander Lednicki z Mińszczyzny, Gustaw Wykowski z Mohylewszczyzny i Franciszek Drucki-Lubecki z Pińska brali udział w pracach Partii Konstytucyjno-Demokratycznej. Zdecydowana większość polskich zwolenników liberalizmu z ziem zabranych uważała jednak program gospodarczy tej partii za zbyt radykalny. Szczególnie negatywnie odnosili się do jej propozycji wywłaszczania wielkich majątków ziemskich. W związku z tym część z nich usiłowała założyć własną partię polityczną.
Historia Z inicjatywą utworzenia Związku Polskiego Demokratycznego na Białej Rusi wystąpili polscy liberałowie ze wschodniej części ziem zabranych, którzy dążyli do nawiązania braterskich stosunków z ludem. Zjazd organizacyjny partii odbył się 17 czerwca 1907 roku w Mińsku. Wybrano na nim tymczasowy komitet główny, w którego skład weszli: Konstanty Demidowicz-Demidecki, Konstanty Gordziałkowski, Włodzimierz Nitosławski, Mirosław Obiezierski, Jerzy Osmołowski i Aleksander Rożnowski. Uchwalono również rezolucję, zgodnie z którą podstawowym celem partii była praca nad kulturalnym podniesieniem i społeczno-ekonomicznym dobrobytem wszystkich obywateli Białej Rusi bez różnicy narodowości, klas i wyznań. Rezolucja została podana do wiadomości publicznej 5 sierpnia 1907 roku.