Po pożarze zebrano około 90 kg stopionego złota, z którego wykonano przypominający mnisią szatę płaszcz okrywający Buddę..
Wstępną odbudowę świątyni rozpoczęto już w roku 1884 dzięki finansowemu wsparciu króla Thibawa. Poza sfinansowaniem samej odbudowy przekazał on wiele drogocennych darów, wśród których znajdował się „biały parasol” ozdobiony 879 diamentami, 282 szmaragdami, około 5000 rubinów i ponad 8000 pereł. W roku 1891 podjęto decyzję o ostatecznym kształcie odbudowywanej świątyni, której projektantem został brytyjski architekt Hoyne Fox. Dolny poziom odbudowano w stylu europejskim, a nad nim wzniesiono tradycyjną birmańską piętrową wieżę. Koncepcja ta wzbudzała duże kontrowersje, krytykowano jej eklektyzm i niepełne odniesienie się do birmańskiej tradycji architektonicznej. Odbudowa zajęła 14 lat, a jej sfinansowanie umożliwiło, poza prywatnymi i państwowymi datkami, opodatkowanie handlarzy mających stoiska na terenie świątyni.