do Kabaretu Starszych Panów (od 1958). W 1965 wyjechał na trzy lata do Damaszku, gdzie był profesorem wydziału sztuk pięknych na tamtejszym uniwersytecie oraz założycielem pracowni grafiki. Po powrocie w 1968 powrócił do pracy w teatrze. Został kierownikiem graficznym w warszawskim wydawnictwie „Czytelnik” oraz równolegle w redakcji periodyku „Miesięcznik Polski”. Poza licznymi nagrodami, które Jerzy Srokowski otrzymywał za swoje grafiki i plakaty w 1973 został uhonorowany Złotą Szpilką z Wawrzynem. Mieszkał w Warszawie przy ul. Mokotowskiej 46/20. Zmarł w 1975, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 74-3-13).
Dorobek Jerzego Srokowskiego jest bardzo obszerny, artysta poza tworzeniem ilustracji, scenografii i grafik zajmował się również wystawiennictwem i projektowaniem plakatów. Do klasyki ilustratorstwa przeszły jego rysunki zdobiące wydania W pustyni i w puszczy, Króla Maciusia Pierwszego. Był wziętym karykaturzystą, jego prace wystawiano w kraju i za granicą. Jako scenograf posługiwał się dostępnymi w tamtych czasach środkami, oszczędność wyrazu i humorystyczne podejście do tematu pozwalało mu tworzyć niezapomniane dekoracje do Kabaretu Starszych Panów.
Mieszkał w Warszawie przy ul.