Zdemobilizowany w październiku 1919 roku, ukończył Seminarium Nauczycielskie w Rogoźnie i w 1920 uzyskał świadectwo dojrzałości. Tuż potem został powołany do wojska i skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Za wyjątkową odwagę otrzymał Krzyż Walecznych (1921). Po zakończeniu działań wojennych odbył kurs dla młodszych oficerów artylerii, prowadzony przez Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po jego ukończeniu został oficerem zawodowym w 15 pułku artylerii polowej. W 1921 roku został awansowany na porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1921 rokuRocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, str. 830Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, str. 417, 482. W grudniu 1924 roku w stopniu porucznika, został przeniesiony do Torunia, celem zorganizowania 8 samochodowej baterii przeciwlotniczej. Po przeorganizowaniu baterii na dywizjon, pełnił w niej dalej służbę, jako d-ca baterii, a następnie jako II z-ca, potem I z-ca i wreszcie, od 1937 roku, jako dowódca 8 dyonu p-lot. W 1932 roku zostaje awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 rokuRocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, str. 198, 729. Major w 1939 rokuR. Rybka, K.