thumb|Drzeworyt z 1515 przedstawiający Ptolemeusza instruowanego przez personifikację astrologii. Księga pierwsza to wykład natury filozoficznej oraz przedstawienie założeń technicznych astrologii. We wstępie Ptolemeusz dokonuje podziału nauk astronomicznych na astronomię właściwą, zajmującą się odkrywaniem prawidłowości wzajemnych ruchów Słońca, Księżyca, gwiazd i planet, oraz astrologię badającą ich oddziaływanie na sprawy ziemskie. Broni również tej drugiej przed oskarżeniami o bezużyteczność i brak dowodów na sprawę podstawową czyli skuteczność czynionych prognoz. Twierdzi, że chociaż oddziaływanie ciał niebieskich jest czysto fizyczne to ma jednak istotny wpływ na ziemskie wydarzenia. Co więcej ich baczna obserwacja umożliwia stworzenie systemu, który może bez matematycznej dokładności ale jednak pozwala na skuteczne przewidywania przyszłych wydarzeń. Księga II opisuje ogólny, astralny wpływ na Ziemię zjawisk takich jak zaćmienia, komety i fazy Księżyca. Dotyka takich zagadnień jak meteorologia czy "astrologia geograficzna" (różnice pomiędzy nacjami żyjącymi w różnych strefach klimatycznych), pod którą uzyskać można pełny przegląd współczesnych autorowi stereotypów etnicznych. Księgi III i IV dotyczą tego co związane z oddziaływaniem ruchów ciał niebieskich na ludzkie życie.