Ignacy Szamowski herbu Prus I (ur. w 1759 w Witaszewicach, zm. 24 października 1827) – generał kawalerii, pułkownik, podczaszy orłowski w 1787 roku, konsyliarz województwa łęczyckiego w konfederacji targowickiej, poseł na sejm Księstwa Warszawskiego.
Życiorys Był najstarszym synem Felicjana i Marianny Eleonory z Kwiatkowskich, córki Jana Jaksy-Kwiatkowskiego, kasztelana inowłodzkiego. Ojciec Szamowskiego, działacz sejmikowy, w roku 1764 elektor Stanisława Augusta, był w latach 1765–71 wojskim orłowskim. Przystąpił w r. 1767 do konfederacji radomskiej i został jej konsyliarzem; tego roku obrano go deputatem z Łęczycy na Trybunał Koronny. Awansowany 25 I 1771 na łowczostwo inowłodzkie, został 30 IV 1772 cześnikiem inowłodzkim, a 2 VII tego roku podstolim orłowskim. Z ostatniego urzędu, podczaszostwa orłowskiego (od 3 XI 1776), zrezygnował w r. 1787 na rzecz Ignacego. Szamowski miał trzech braci: Romualda, Onufrego, chorążego kawalerii narodowej, i Mateusza, szambelana, członka łęczyckiej Komisji cywilno-wojskowej, oraz siostrę Magdalenę, żonę Antoniego Dzierzbickiego, cześnika inowłodzkiego i podstolego orłowskiego.