Wilhelm I Zdobywca (, ), zwany także Wilhelmem Bękartem (ang. William the Bastard, fr. Guillaume le Bâtard), (ur. ok. 1028 w Falaise, zm. 9 września 1087 w klasztorze Saint Gervais niedaleko Rouen) – król Anglii i książę Normandii (jako Wilhelm II).
Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego (zwanego również Robertem Diabłem) – stąd jego przydomek Bękart. Jego matką była Herleva (lub Herletta) – najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise. Ojczymem Wilhelma był zaś szlachcic normandzki Herluin de Conteville, a przyrodnimi braćmi Odon z Bayeux i Robert de Mortain.
Dzieciństwo Nieprawe pochodzenie Wilhelma było mu później często wytykane, a przeciwnicy obdarzyli go pogardliwym przydomkiem Bękarta. On sam nie odcinał się od swojego pochodzenia, utrzymywał kontakty z przyrodnim rodzeństwem i wynosił je do wysokich godności. Był natomiast bardzo drażliwy, jeśli chodziło o nazywanie go Wilhelmem Bękartem. W późniejszych latach, gdy w mieście Alençon ludność wyszydzała jego nieprawe pochodzenie, kazał aresztować 32 osoby, a następnie obciąć im ręce i stopy.