W 1562 r. żyjący w Neapolu Giovanni Battista della Porta w książce „De furtivis literarum notis” opisał alfabet palcowy. Pierwszym, który dokonał pełnego opisu wraz z ilustracjami, „łacińskiego” alfabetu migowego stosowanego w klasztorach oraz nauczaniu niesłyszących dziedziców, był Fray Melchior de Yerba (1593 r., dzieło „Refugium infirmorum”). Pomysłodawcą zastosowania alfabetu palcowego na szeroką skalę w edukacji niesłyszących był benedyktyn Pedro Ponce de Leon. W polskiej edukacji zbiór daktylografów na stałe zagościł w 1817 r. dzięki ks. Jakubowi Falkowskiemu – założycielowi Instytutu Głuchoniemych w Warszawie. Polski alfabet palcowy był wzorowany na kodyfikacji francuskiej lub wiedeńskiej.
Nie istnieje wspólny wszystkim niesłyszącym język migowy, tak samo alfabety palcowe powstające w różnych krajach różnią się między sobą (np. brytyjski alfabet palcowy jest dwuręczny, opiera się na daktylogramach opracowanych w 1652 r. przez J. Wallisa). W 1959 r. Światowa Federacja Głuchych skodyfikowała jednoręczny międzynarodowy alfabet palcowy.
Przypisy
Kategoria:Języki migowe i migane