mały|Modlitwa za chorych z włożeniem rąk Ruch zielonoświątkowy dzieli się na liczne denominacje, które charakteryzuje wiara w konieczność świadomego odrodzenia przez uznanie Jezusa jako „osobistego zbawiciela” oraz intensywne przeżywanie obecności Ducha Świętego. Obecność ta ma się manifestować przez doświadczenie tzw. chrztu w Duchu Świętym, którego wynikiem jest modlitwa innymi językami oraz inne dary duchowe wymienione w 1. Liście do KoryntianA. Migda, Egzorcyzm pentekostalny. Służba uwolnienia w kościołach i wspólnotach nurtu zielonoświątkowego w Polsce. Warszawa: Dobry Skarbiec.pl 2010 s. 21..
Etapy ruchu zielonoświątkowego: Pierwszy z nich, zwana klasycznym pentekostalizmem, rozwinęła się z początkiem XX w. w Kalifornii, a jej ikoną stały się opisywane wcześniej wydarzenia przy Azusa Street oraz glosolalia. Druga fala nazwana w nawiązaniu do proroctw Joela „deszczem jesiennym” rozpoczęła się w latach pięćdziesiątych i jako „ruch charyzmatyczny” przeniknęła do kościołów tradycyjnych, nie wyłączając Kościoła katolickiego, w którym rozwija się jako Odnowa w Duchu Świętym Na spotkaniach modlitewnych trzeciej fali zielonoświątkowej obejmującej swym zasięgiem dwie ostatnie dekady XX w. oczekiwano manifestacji „znaków i cudów”.