Budynki klasztorne z wewnętrznym dziedzińcem przylegają do kościoła od strony północno-wschodniej. Kościół wielokrotnie niszczony był przez pożary. Po wielkim pożarze w 1852 r. malarz kościelny Stanisław Rodecki przywrócił polichromię S. Stroińskiego. Wojny XX wieku nie spowodowały zniszczeń kościoła i klasztoru. Tylko w 1944 r. została uszkodzona kopuła. Po r. 1951, kiedy ten fragment terytorium Polski został przejęty przez ZSRR na podstawie umowy o zmianie granic, kościół był używany do innych celów i powoli chylił się do ruiny. W 1988 r., kiedy obchodzono 1000-lecie chrztu Rusi, decyzją rady miasta budynek został przekazany społeczności prawosławnej. W latach 1988–1989 kościół był remontowany i zmienił się zewnętrznie. Do głównej kopuły dodano cztery mniejsze, które w 2006 r. zostały pomalowane niebieską farbą i ozdobione złotymi gwiazdami.
Przypisy
Bibliografia Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu..., zespół red. A. Strojny, K. Bzowski, A. Grossman, Kraków, Wyd. Bezdroża, 2005, , s. 148.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Cerkwie eparchii lwowsko-sokalskiej Kościoła Prawosławnego Ukrainy Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Włodzimierza Kategoria:Klasztory i kościoły pobernardyńskie Kategoria:Zabytkowe kościoły w obwodzie lwowskim Kategoria:Zabytkowe cerkwie w obwodzie lwowskim Kategoria:Architektura barokowa na Ukrainie Kategoria:Szeptycki