28 września 1868 Stanisławów uległ pożarowi, po czym z ratusza pozostały jedynie żelazne elementy konstrukcji.
W 1870 rozpoczęto odbudowę ratusza. Projekt Filipa Pokutyńskiego zrealizował Atanazy Przybyłowski, kierujący pracami prowadzonymi przez lwowskie Towarzystwo Wznoszenia Budowli Ceglanych. Kamień węgielny pod budowę nowego gmachu położono uroczyście 6 czerwca 1870. Prace ukończono jesienią 1871. Nowy gmach ratusza utrzymany był w stylu eklektycznym, silnie nawiązującym do architektury starorzymskiej. Oparty na prostokątnej, dwukondygnacyjnej bryle, podpiwniczony budynek wykorzystał pozostały po dawnym ratuszu szkielet. Stał się on podstawą konstrukcji centralnie umieszczonej, monumentalnej neobarokowej wieży, u której nasady dodano kolejne funkcjonalne piętro.
W czasie I wojny światowej ratusz uległ poważnemu zniszczeniu od trafienia bombą. Budynek nie zawalił się, jednak pęknięcia ścian roznosiły konstrukcję. W 1929 podjęto decyzję o przebudowie ratusza. Autorem projektu oraz kierownikiem budowy zakończonej w roku 1933"Gazeta Lwowska" nr 252 z 13 września 1933, s. 11: Kronika stanisławowska. Przebudowa ratusza na ukończeniu był architekt miejski StanisławowaMichał Pszczółkowski Architektura Stanisławowa w II Rzeczypospolitej, .