Tadeusz Pełczyński 1906−1983” mały|Grób Tadeusza Pełczyńskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Urodził się w rodzinie Antoniego, lekarza, i Antoniny ze Skowronków. W 1916 roku wstąpił do pierwszej klasy gimnazjum „Szkoła Lubelska”, a w roku 1919 przeniósł się do gimnazjum humanistycznego im. Stefana Czarnieckiego w Chełmie Lubelskim, które ukończył w 1925 roku. W 1926 roku zapisał się na Wydział Mechaniczny Politechniki Warszawskiej i ukończył go w grudniu 1932 roku. W roku 1929, jeszcze w czasie studiów, rozpoczął pracę jako asystent w Centralnym Laboratorium Państwowych Wytwórni Uzbrojenia PWU. W latach 1933–1934 pracował w laboratorium metaloznawstwa Centralnego Laboratorium PWU. W latach 1932–1935 pełnił funkcję starszego asystenta w katedrze Obróbki Metali Politechniki Warszawskiej, a następnie asystenta w Instytucie Metalurgii i Metaloznawstwa PW, kierowanym przez prof. Jana Czochralskiego. Opublikował wtedy pierwsze prace naukowe, m.in.: „O zgniocie, odpuszczaniu i wyżarzaniu mosiądzów”. W 1935 roku objął stanowisko kierownika laboratorium metaloznawczego w Centralnym Laboratorium PW. Od 1936 roku do wybuchu wojny pracował w polskim przemyśle zbrojeniowym – w Państwowej Fabryce Amunicji PWU w Skarżysku. W latach trzydziestych prowadzono tam prace w różnych dziedzinach techniki.