Doprowadziło to do podjęcia konkretnych kroków.
Po rozpoczęciu tzw. wyprawy kijowskiej przez Wojsko Polskie na jego stronę zaczęli przechodzić Kozacy służący w wojskach bolszewickich. Rozpoczęto formowanie z nich antybolszewickich oddziałów wojskowych walczących po stronie Wojska Polskiego i sprzymierzonej z nim Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Po stronie polsko-ukraińskiej walczyła Samodzielna Dońska Brygada Kozacka esauła Aleksandra I. Salnikowa, Samodzielna Brygada Kozacka esauła Wadima S. Jakowlewa i Samodzielny Pułk Kozaków Dońskich esauła Michaiła F. Frołowa. Po klęsce bolszewików pod Warszawą na stronę Polaków przeszedł Doński Pułk Kozacki pod dowództwem płk. Duchopielnikowa. Podporządkowano go wojskom gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza. Ogółem Polaków i Ukraińców wsparło ponad 6 tys. Kozaków. Po zawarciu zawieszenia broni z Sowietami jesienią 1920 r., pojawił się problem uregulowania kwestii przebywania na ziemiach polskich ochotników i jeńców wojennych ze Wschodu, w tym Kozaków, osadzonych w obozach jenieckich i internowania. Pod koniec maja 1921 r. podczas nadzwyczajnego zjazdu kozackiego przedstawicielem Kozaków w Polsce został wybrany ataman gen. Michaił N. Gniłorybow, który przybył do Warszawy w składzie delegacji Republiki Dońskiej.