Na czele ruchu strajkowego stanęło Koło Delegatów w którym znaleźli się przedstawiciele szkolnych komitetów strajkowych. Organem wykonawczym była Centralizacja Strajkowa koordynująca akcję na terenie Królestwa Polskiego. Jesienią do strajku przystąpili uczniowie wielu szkół wiejskich, w październiku odbył się zjazd nauczycieli ludowych, zorganizowany przez Stefanię Sempołowską. Strajk trwał do 1908, a w niektórych regionach kraju do 1918 roku.
Głównymi postulatami strajkujących było wprowadzenie do szkół języka polskiego jako wykładowego, powszechny i bezpłatny dostęp do edukacji, zniesienie policyjnego nadzoru nad młodzieżą szkolną, wprowadzenie kontroli rodziców nad doborem kadry nauczycielskiej, zniesienie ograniczeń wyznaniowych, narodowościowych i stanowych w przyjmowaniu uczniów, wprowadzenie prawa kobiet do wyższego wykształcenia.