se trouverait en guerre) z czwartym Wielkim Mocarstwem, dwie pozostałe będą zachowywać w stosunku do niej życzliwą neutralność i dołożą starań celem zlokalizowania zatargu".
Dwuprzymierze zobowiązywało Cesarstwo Niemieckie i Austro-Węgry do wzajemnej pomocy wszystkimi siłami w razie napaści na któreś z nich przez Imperium Rosyjskie. Atak ze strony innego państwa obligował sprzymierzeńca do przynajmniej "życzliwej neutralności" (fr. neutralité bienveillante), do przystąpienia do wojny zaś gdy napastnik był wsparty przez Rosję w drodze "czynnej współpracy" (fr. coopération active) lub poczynienia zarządzeń wojskowych zagrażających napadniętemu. "Czynna współpraca" wyraźnie rozumiana była jako działanie inne niż bezpośredni udział w wojnieO życzliwej neutralności mówiło też Trójprzymierze w art. 4 w razie podjęcia wojny zaczepnej przez którąś z jego stron..
Sojusz francusko-rosyjski (1892) obligował każdą ze stron do wojny w razie agresji na którąś z nich ze strony Niemiec. Casus foederis zachodził także przy agresji Włoch na Francję lub Austro-Węgier na Rosję, w obu przypadkach przy wsparciu Niemiec. "Wsparcie" (fr. soutenue) musiałoby być czymś odmiennym od przystąpienia jako strona walcząca, inaczej warunek sformułowano by np.