Getta rozróżniano określeniami „małe getto” i „duże getto”.
Żydom w getcie pozostawiono pewne swobody, mogli handlować z Niemcami, mieli także własną szkołę i straż pożarną. Z czasem swobody te ograniczono i zaczęto stosować represje, m.in. aresztowania, wywózki.
Podczas istnienia getta z powodu chorób i głodu zmarło około 800 osób.
Likwidacja W końcu lutego 1942 Niemcy rozpoczęli wywózki Żydów z getta, a stu z nich niemiecka policja rozstrzelała na ulicach getta. W tym czasie historycy odnotowali wzmożoną korespondencję pomiędzy gettami w Żychlinie i w Warszawie dotyczącą zagłady. mały
Dzień przed likwidacją getta 200 Żydów, głównie chorych i zniedołężniałych, zostało zamordowanych na cmentarzu żydowskim. W dniu likwidacji, 3 marca 1942, w żydowskie święto Purim, obszar getta został otoczony. Około 3000 więźniów zostało przewiezionych furmankami na stację kolejową, stamtąd wagonami bydlęcymi do Krośniewic, a następnie do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem, gdzie zostali zabici.
Upamiętnienie Na cmentarzu żydowskim w Żychlinie upamiętniono Holocaust oznaczając masową mogiłę ofiar. W książce Heleny Bodek Jak tropione zwierzęta. Wspomnienia, autorka opisała wspomnienia z likwidacji getta.