W dniach 27 czerwca – 2 lipca 1932 r. odbywała się konwencja Partii Demokratycznej. Głównymi kandydatami prócz Roosevelta byli Alfred Smith i spiker Izby Reprezentantów John Nance Garner. W początkowych głosowaniach żaden kandydat nie uzyskał wymaganego poparcia 766 delegatów. Roosevelt porozumiał się jednak z kongresmenem Samem Rayburnem i zaproponował Garnerowi wiceprezydenturę, jeśli ten zapewni poparcie swoich delegatów. Po uzyskaniu nominacji Roosevelt rozpoczął intensywną kampanię wyborczą, w której opowiadał się za interwencjonizmem państwowym na rzecz społeczeństwa. Republikanie atakowali go, zarzucając mu sympatie komunistyczne, a także podważając jego możliwości zdrowotne do sprawowania urzędu. 8 listopada 1932 r. odbyło się głosowe powszechne, w którym Roosevelta poparły ponad 22 miliony ludzi, przy ponad 15 milionach głosów dla Hoovera. W Kolegium Elektorów Roosevelt zdobył 472 głosy, a Hoover 59.