Kronika Jana Antiochijczyka obejmowała okres dziejów od stworzenia świata do śmierci cesarza Fokasa (610 rok) i opisywała historię ludów orientalnych, narodu żydowskiego, starożytnych Greków i Rzymian, ze szczególnym uwzględnieniem panowania cesarzy rzymskich. O ile można sądzić z fragmentów, było to dzieło wyższej próby niż Kronika Malalasa, na której zresztą Antiochijczyk wyraźnie się oparł. Przezwyciężył cechujący Malalasa partykularyzm, każący mu widzieć w rodzimej Antiochii centrum ówczesnego świata. Rzetelniej cytował wspólne im źródła. W późniejszym okresie ich prace mylono do tego stopnia, że w różnych utworach, te same fragmenty są cytowane raz pod imieniem Antiochijczyka, raz Malalasa. Dodatkową wartość Kroniki Antiochijczyka stanowi fakt, że w swojej pracy wykorzystał zaginione obecnie pisma Eunapiusza, Zosimosa, Sokratesa, Priskosa, i tzw. Annały konstantynopolitańskie. Wartość historyczną mają zachowane fragmenty dotyczące Attyli, Italii u schyłku IV wieku, Bułgarach w V stuleciu, powstania Witaliana w 514/515 roku, najazdu Sabirów na Pont w 516 roku.