Po ukończeniu studiów został oficerem wydziału operacyjnego sztabu 20 Dywizji Pancernej. Od 1976 do 1978 był szefem sztabu – zastępcą dowódcy 68 pułku czołgów w Budowie (od 1977 w stopniu majora). W listopadzie 1978 został dowódcą 5 Kołobrzeskiego Pułku Zmechanizowanego im. Otokara Jarosza w Szczecinie. W latach 1982–1984 szef sztabu - zastępca dowódcy 12 Dywizji Zmechanizowanej. Od stycznia do sierpnia 1984 był p.o. dowódcy tej dywizji. W marcu 1984 uczestniczył w ćwiczeniu pod kryptonimem "Braterstwo Broni", podczas którego uzyskał wysokie oceny. W latach 1984–1986 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie (od października 1985 w stopniu pułkownika). Po powrocie do kraju był dowódcą 4 Dywizji Zmechanizowanej im. Jana Kilińskiego w Krośnie Odrzańskim. W 1989 i 1990, po uzyskaniu dobrych ocen w ćwiczeniu dywizyjnym i z inspekcji, dowodzona przez niego dywizja uzyskiwała dwukrotnie tytuł „Przodującego Związku Taktycznego WP”. W maju 1990 na mocy postanowienia Prezydenta RP został mianowany na stopień generała brygady. Akt nominacyjny otrzymał 9 maja 1990 w Belwederze z rąk Prezydenta RP gen.