Powrócił do pracy od października 1917 w Borysławiu w przemyśle naftowym, który został zmilitaryzowany przez Austrię.

Jako ochotnik pełnił służbę od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W okresie grudzień 1918 − styczeń 1919 był uczestnikiem kursu oficerów gospodarczych przy DOG I Warszawa, a po jego ukończeniu został przydzielony do Magazynu Mundurowego Intendentury DOG I. W listopadzie 1919 mianowany kierownikiem tegoż magazynu, który przemianowano w kwietniu 1920 na Wojskowe Okręgowe Zakłady Mundurowe. We wrześniu 1922 został zwolniony do rezerwy otrzymując w 1930 kategorię „D”, a w 1931 przeniesiony do pospolitego ruszenia. Złożył końcowe egzaminy jeszcze przed zwolnieniem z wojska uzyskując dyplom Akademii Handlowej. Od 1922 w Wejherowie rozpoczął pracę w Towarzystwie Kąpieli Morskich, które zajmowało się wykupywaniem dla Rządu RP terenów torfowych, na których miały powstać baseny portu gdyńskiego. Od 1927 był kierownikiem ekspedycji węgla w firmie „Elibor”. Był od 1931 sekretarzem generalnym, a następnie dyrektorem Związku Ekspedytorów Portowych w Gdyni i w tymże roku kierował jednocześnie Związkiem Przedstawicieli Koncernów Węglowych, a od 1935 Związkiem Przedsiębiorstw Przemysłu Portowego i Magazynów Portowych.