Architektura ołtarza głównego jest połączeniem neorenesansu i neobaroku. Neorenesansowe jest zwieńczenie nastawy w postaci tonda, o neobaroku zaś świadczą takie motywy zdobnicze, jak żłobkowane kolumny o bogato rzeźbionych kapitelach kompozytowych oraz uszaki z liści akantu. Środek retabulum zajmuje ustawiona we wnęce rzeźba św. Marcina, konnego rycerza, który mieczem odcina połę swego płaszcza, by przyodziać nim klęczącego żebraka. Scenę tę flankują ustawieni na tle podwójnych kolumn węgierscy święci królowie: Stefan (z lewej) i Władysław. Płaskorzeźbioną w formie tonda Trójcę Świętą adorują aniołki klęczące na odcinkach belkowań wspartych na kolumnach. Omawiany ołtarz jest dziełem jednego z warsztatów tyrolskich, które na przełomie XIX i XX w. masowo wyposażały wnętrza kościołów orawskich.
Z pierwotnego wystroju świątyni zachowała się ambona, prawy ołtarz boczny oraz dwa konfesjonały. Płyciny parapetu ambony ozdobione są rocaillami, na zaplecku widnieje płaskorzeźbiona postać św. Jana Chrzciciela, a baldachim z lambrekinami wieńczą woluty spięte wazonem. We wnęce ołtarza, obramowanej kolumnami o kompozytowych głowicach i uszakami z motywem regencyjnej kratki, znajduje się pełnoplastyczna Grupa Ukrzyżowania.