lokatą w korpusie oficerów rezerwy taborowych.

Sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie od 1933 aż do wybuchu wojny. Z racji postawy jaką zajmował w procesach pracowników przeciwko pracodawcom nazywano go „czerwonym sędzią”. Jednocześnie wchodził w skład Rady Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i działał w Instytucie Spraw Społecznych oraz w Polskim Towarzystwie Polityki SpołecznejBył przewodniczącym sekcji prawa socjalnego. W lipcu 1937 z jego ramienia był uczestnikiem w Paryżu Międzynarodowego Kongresu Polityki Społecznej. Wykładał również na kursach Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego ekonomię polityczną oraz prawo pracy dla ławników Sądu Pracy. Do czasopism prawniczych pisywał artykuły fachowe i eseje do czasopism kulturalnych. Członek Sądu Honorowego Głównego ZS od lipca 1932. Po apelu płk. Romana Umiastowskiego opuścił stolicę we wrześniu 1939, ale po krótkiej wędrówce na wschód powrócił do Warszawy. Mieszkał w czasie okupacji przy ul. Uniwersyteckiej 3, pracując w dalszym ciągu jako sędzia Sądu Okręgowego.