Jednak zarówno oryginalne wyprowadzenie, jak też późniejsze poprawki prowadzące do nieistnienia przemiany z powodu reguły sum Thomasa-Reiche’a-Kuhna, które dla oscylatora harmonicznego skracają wymaganą nierówność do niemożliwej ujemności stałej oddziaływania, były oparte na założeniu, że operatory pola elektromagnetycznego są komutującymi liczbami oraz że atomy nie oddziałują między sobą statycznymi np. dipolowymi siłami kulombowskimi, co w ogólności nie jest prawdą, tak samo jak w przypadku twierdzenia van Leeuwen, i jedynie klasycznego nieistnienia diamagnetyzmu Landaua. Powrót przemiany zachodzi, ponieważ elektrostatyczne oddziaływania dipolowe atom-atom nigdy nie są pomijalne w zakresie nadpromienistym gęstości materii, a transformacja unitarna Powera-Zienau eliminująca kwantowy potencjał wektorowy w Hamiltonianie najmniejszego sprzężenia przekształca Hamiltonian dokładnie do postaci użytej kiedy nadpromienistość została odkryta, lecz ściśle, a nie w przybliżeniu pomijającym kwadrat potencjału wektorowego, którego dodanie jak później twierdzono powoduje zapobieżenie przemianie.