Krzysztof Magallanes Jara i 24 towarzyszy – grupa 22 kapłanów i 3 świeckich ofiar prześladowań Kościoła katolickiego i wiary katolickiej zapoczątkowanych w okresie rewolucji meksykańskiej, beatyfikowanych 22 listopada 1992 i kanonizowanych przez papieża Jana Pawła II 21 maja 2000 roku na placu Świętego Piotra w Watykanie.
Tło historyczne Przybyciu Europejczyków towarzyszyło uwięzienie Montezumy, stłumienie powstania i zniszczenie Tenochtitlán, a podbite przez Corteza państwo Azteków zostało skolonizowane w całości do 1926 roku. Bogactwa naturalne zadecydowały o uprzywilejowanej pozycji kraju wśród hiszpańskich kolonii. Wyznawcy miejscowych religii praktykowali ofiary z ludzi i kanibalizm. Ewangelizację Meksyku zapoczątkowała grupa franciszkanów w 1524 roku. Działalność określanych mianem „dwunastu apostołów” zakonników franciszkańskich sankcjonowała bulla papieża Adriana VI „Omnimoda” i brewe „Exponi Nobis” z 10 maja 1522 roku. W działania misyjne włączyli się dominikanie, augustianie i jezuici. Elementami dzieła było nie tylko zakładanie indiańskich parafii tak zwanych doktryn, ale także placówek oświatowych, szpitali, systemów nawadniających, kas samopomocy i inkulturyzacja polegająca na asymilacji z kulturą tubylców, obejmująca prace antropologiczne, językoznawcze i publikacjach dwujęzycznych i obrazkowych katechizmów.