Gdy nastąpił schyłkowy okres systemu w dobie reform Hideyoshi Toyotomiego w drugiej połowie XVI wieku, klasztory Kinai zaciekle broniły swoich posiadłościJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 200..
Na przełomie XVI i XVII wieku, w początkowym okresie tworzenia podwalin administracyjnych siogunatu rodu Tokugawa, niektóre ośrodki Kinai, jak Kioto, Fushimi, Nara, zostały oddane namiestnikowi sioguna – Kyōto-shoshidai (jako pierwszy tę funkcję pełnił krewny Tokugawy – Nobumasa Okudaira). Zadaniem shoshidai było niedopuszczenie do kontaktów arystokracji dworskiej z buke – japońskimi rodami wojskowymiJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 260.. W okresie Edo faktyczną władzę w państwie posiadali sioguni. Podstawą ich potęgi były posiadłości ziemskie tenryō („niebiańskie domeny”), największe pod względem obszaru znajdowały się w Kinai i KantōJ. Tubielewicz, Historia Japonii, s. 272..
Przypisy
Bibliografia Balcerowicz P. i in., Starożytność, cz. 2, oprac. J. Kieniewicz, Kraków 2000. . . Frédéric L., Japan Encyclopedia, Cambridge 2000. . Tubielewicz J., Historia Japonii, Wrocław 1984. .
Kategoria:Historia Japonii