Twórczość Macedoniusz uprawiał wszystkie rodzaje epigramu: miłosne, wotywne, nagrobkowe, popisowe, refleksyjne i biesiadne. Motywy czerpał z Wieńca Meleagra z Gadary, Palladasa, z sielanek Teokryta i poetów sobie współczesnych: Agatiasza i Silencjariusza.
Naśladowaniem innych poetów jest głównie jego 14 zachowanych epigramów erotycznych. Tam gdzie decyduje się na samodzielność, jego dowcip jest wymuszony: szydzi z malującej się piękności (XI 370) lub pobrzękuje kiesą przed drzwiami dziewczyny mówiąc: Ze złotem ścigam Erosa, bo i praca pszczół nie odbywa się za pomocą pługa i motyki, lecz rosistej wiosny, a złoto miodu Afrodyty jest różnorodnym pracownikiem. Za słodycz rozkoszy ofiaruje słodycz złota, plącząc się w przenośniach i przeciwstawieniach. Inną dziewczynę prosi, by wyleczyła jego ranę swą pięknością, wszak zadała mu ją swoją miłością (V 225). Jeszcze innej obiecuje, że będzie lepszym kochankiem, bo po winobraniu miłości zadba o sam krzak winnej latorośli, gdy go pokryją niteczki zmarszczek (V 227). Nie przeszkadza mu to jednak, gdy kochanka zwodzi go, że przyjdzie wieczorem, przestrzec ją przed wieczorem jej życia (V 233). Na widok odwiedzającej go kochanki wybucha radością, jest jak rozbitek zalewany falami miłości i prosi: ratuj mnie i przyjmij do swego portu (V 235).