Janem Rzepeckim mieszkając w Podkowie Leśnej, a pozostając nadal w jego dyspozycji jako szefa Delegatury Sił Zbrojnych. W czerwcu 1945 objęła funkcję kierowniczki komórki łączności wewnętrznej w DSZwK oraz sekretarki płk Rzepeckiego, na polecenie którego w sierpniu wyjechała przez Czechy do Niemiec i następnie do Włoch. Nawiązała kontakty z akowcami, którzy tam przebywali, również z szeregiem osób, którzy zajmowali wysokie stanowiska w PSZ na Zachodzie, m.in. z gen. Władysławem Andersem. W październiku nastąpił jej powrót do kraju w transporcie repatriacyjnym. Ponownie wyjechała w grudniu jako kurierka ZG WiN do Paryża, skąd ponownie transportem repatriacyjnym powróciła w lutym 1946 do kraju. W kwietniu na polecenie płk. Franciszka Niepokólczyckiego, który wówczas był prezesem II Zarządu WiN, już trzeci raz udała się w podróż na Zachód z misją do gen. Stanisława Kopańskiego, Szefa Sztabu NW. Zatrzymana przypadkowo przez czeską straż graniczną razem z major Ireną Tomalakową, ps. „Soldau” i przekazana komunistycznym władzom polskim. Wyrokiem WSR w Warszawie z 7 maja 1947 otrzymała wyrok 8 lat więzienia za przynależność do organizacji WiN. Po zastosowaniu amnestii wyrok ten został jej skrócony do 4 lat.